Autor: admin_adwskowronska

Definicja

Rękojmia jest to odpowiedzialność sprzedawcy względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę fizyczną lub prawną. Instytucja ta ma zastosowanie przy umowie kupna sprzedaży oraz odpowiednio m.in. przy umowie o dzieło i umowie o roboty budowlane.

Wady fizyczne 

Wada fizyczna polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli:

1) nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia;

2) nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przedstawiając próbkę lub wzór;

3) nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia;

4) została kupującemu wydana w stanie niezupełnym.

Rzecz sprzedana ma wadę fizyczną także w razie nieprawidłowego jej zamontowania i uruchomienia, jeżeli czynności te zostały wykonane przez sprzedawcę lub osobę trzecią, za którą sprzedawca ponosi odpowiedzialność, albo przez kupującego, który postąpił według instrukcji otrzymanej od sprzedawcy.

Wady prawne 

Wada prawna polega natomiast na odpowiedzialności sprzedawcy względem kupującego, jeżeli:

– rzecz sprzedana stanowi własność osoby trzeciej albo

– jeżeli jest obciążona prawem osoby trzeciej, bądź

– jeżeli ograniczenie w korzystaniu lub rozporządzaniu rzeczą wynika z decyzji lub orzeczenia właściwego organu.

Chwila powstania wad

Sprzedawca nie odpowiada za każdą wadę, ale jest odpowiedzialny za wady fizyczne, które istniały w chwili przejścia niebezpieczeństwa na kupującego lub wynikły z przyczyny tkwiącej w rzeczy sprzedanej w tej samej chwili. Oznacza to, że dla określenia istnienia wady i osoby odpowiedzialnej istotnym jest moment wydania rzeczy.  

Modyfikacja odpowiedzialności

Strony mogą odpowiedzialność z tytułu rękojmi rozszerzyć, ograniczyć lub wyłączyć. Jeżeli kupującym jest konsument, ograniczenie lub wyłączenie odpowiedzialności z tytułu rękojmi jest dopuszczalne tylko w przypadkach określonych w przepisach szczególnych.

Wyłączenie lub ograniczenie odpowiedzialności z tytułu rękojmi jest bezskuteczne, jeżeli sprzedawca zataił podstępnie wadę przed kupującym.

 

Kodeks pracy przewiduje trzy typy rozwiązania umowy bez wypowiedzenia:

1. Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika;
2. Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia bez winy pracownika;
3. Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia przez pracownika.

 

Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika

Zapis art. 52 Kodeksu pracy wskazuje trzy sytuacje, w których możliwym jest tzw. dyscyplinarka:

1. ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych;
2. popełnienie przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem;
3. zawiniona przez pracownika utrata uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku.

Istotnym jest, iż w każdym powyższym przypadku na podjęcie decyzji o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia pracodawca ma jeden miesiąc od momentu, gdy dowiedział się o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy.

 

Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia bez winy pracownika

Kodeks pracy w artykule 53 wskazuje na dwie okoliczności kiedy pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia bez winy pracownika:

1) jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa:

       a) dłużej niż 3 miesiące – gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy,

    b) dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące –         gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy           pracy albo chorobą zawodową;

2) w razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1, trwającej dłużej niż 1 miesiąc.

 

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia nie może jednak nastąpić:

–  w razie nieobecności pracownika w pracy z powodu sprawowania opieki nad dzieckiem – w okresie pobierania z tego tytułu zasiłku,

– w przypadku odosobnienia pracownika ze względu na chorobę zakaźną – w okresie pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku;

– po stawieniu się pracownika do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności.

Pracodawca powinien w miarę możliwości ponownie zatrudnić pracownika, który w okresie 6 miesięcy od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, zgłosi swój powrót do pracy niezwłocznie po ustaniu tych przyczyn.

 

Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia przez pracownika

Pracownik może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli:

1. zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na zdrowie pracownika, a pracodawca nie przeniesie go w terminie wskazanym w orzeczeniu lekarskim do innej pracy, odpowiedniej ze względu na stan jego zdrowia i kwalifikacje zawodowe;
2. pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika.

 

W przypadku rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia przez pracownika, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika, pracownikowi przysługuje odszkodowanie. Wysokość odszkodowania odpowiada wynagrodzeniu za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia. W przypadku, gdy pracownik rozwiązuje umowę o pracę bez wypowiedzenie z uwagi na nieuiszczenie przez pracodawcę wynagrodzenia, może dochodzić nie tylko należnego mu wynagrodzenia, ale również odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.

Inwestor 

Każda osoba, która pragnie zrealizować jakieś przedsięwzięcie budowlane np. wybudować wymarzony dom, staje się w świetle prawa budowlanego inwestorem, a tym samym uczestnikiem procesu budowlanego. Inwestor jest równocześnie jedynym uczestnikiem procesu budowlanego, który nie musi posiadać odpowiedniego wykształcenia oraz doświadczenia zawodowego.  

Obowiązki

Zgodnie z art. 18 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków inwestora należy zapewnienie:

1) opracowania projektu budowlanego i, stosownie do potrzeb, innych projektów,

2) objęcia kierownictwa budowy przez kierownika budowy,

3) opracowania planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

4) wykonania i odbioru robót budowlanych,

5) w przypadkach uzasadnionych wysokim stopniem skomplikowania robót budowlanych lub warunkami gruntowymi, nadzoru nad wykonywaniem robót budowlanych

– przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych.

 

Profesjonalna pomoc

Jako, że inwestor nie musi posiadać odpowiednich kwalifikacji, ma on możliwość zlecieć realizację swych obowiązków profesjonalistom. Celem pomocy w realizacji powyższych obowiązków inwestor może powołać inspektora nadzoru inwestorskiego, bądź zobowiązać projektanta do sprawowania nadzoru autorskiego.

W przypadku inwestycji skomplikowanych bądź wpływających na środowisko organ administracji architektoniczno-budowlanej może w decyzji o pozwoleniu na budowę nałożyć na inwestora obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego. W pozostałych przypadkach ustanowienie inspektora jest dobrowolne.

 

Inspektor nadzoru inwestorskiego

Najogólniej ujmując, inspektor nadzoru inwestorskiego reprezentuje na budowie inwestora. Podobnie jak kierownik budowy oraz projektant, obowiązany jest on posiadać  odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją wydaną przez organ samorządu zawodowego.

 

 

 

Obowiązki 

Wedle art. 25 Prawa budowalnego, do podstawowych obowiązków inspektora nadzoru inwestorskiego należy:

1) reprezentowanie inwestora na budowie przez sprawowanie kontroli zgodności jej realizacji z projektem lub pozwoleniem na budowę, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej;

2) sprawdzanie jakości wykonywanych robót budowlanych i stosowania przy wykonywaniu tych robót wyrobów zgodnie z art. 10;

3) sprawdzanie i odbiór robót budowlanych ulegających zakryciu lub zanikających, uczestniczenie w próbach i odbiorach technicznych instalacji, urządzeń technicznych i przewodów kominowych oraz przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych i przekazywanie ich do użytkowania;

4) potwierdzanie faktycznie wykonanych robót oraz usunięcia wad, a także, na żądanie inwestora, kontrolowanie rozliczeń budowy.

 

Uprawnienia 

Celem realizowania powyższych obowiązków inspektor nadzoru inwestorskiego może:

1) wydawać kierownikowi budowy lub kierownikowi robót polecenia, potwierdzone wpisem do dziennika budowy, dotyczące: usunięcia nieprawidłowości lub zagrożeń, wykonania prób lub badań, także wymagających odkrycia robót lub elementów zakrytych, przedstawienia ekspertyz dotyczących prowadzonych robót budowlanych oraz informacji i dokumentów potwierdzających zastosowanie przy wykonywaniu robót budowlanych wyrobów, zgodnie z art. 10, a także informacji i dokumentów potwierdzających dopuszczenie do stosowania urządzeń technicznych;

2) żądać od kierownika budowy lub kierownika robót dokonania poprawek bądź ponownego wykonania wadliwie wykonanych robót, a także wstrzymania dalszych robót budowlanych w przypadku, gdyby ich kontynuacja mogła wywołać zagrożenie bądź spowodować niedopuszczalną niezgodność z projektem lub pozwoleniem na budowę.

 

W poprzednim poście omawiane były prawa i obowiązki kierownika budowy, w tym poście skupimy się na kolejnym uczestniku procesu budowlanego- projektancie.

 

Wykształcenie 

Projektant czyli powszechnie znany architekt jest kolejnym uczestnikiem procesu budowlanego. Podobnie jak w przypadki kierownika budowy, tę funkcję mogą pełnić wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją wydaną przez organ samorządu zawodowego.

 

Prawa i obowiązki 

Zapis art. 20 Prawa budowlanego, wskazuje na podstawowe obowiązki projektanta, do których zalicza się:

1) opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej;

2) zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu budowlanego osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności;

3) wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez powyższe osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektu budowlanego, oraz zapewnienie zgodności projektu technicznego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz projektem architektoniczno-budowlanym;

4) sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

5) określenie obszaru oddziaływania obiektu;

6) uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów;

7) wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań;

8) sporządzanie lub uzgadnianie indywidualnej dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. z 2020 r. poz. 215 i 471).

 

Nadzór autorski 

W toku budowy projektant na żądanie inwestora lub organu administracji architektoniczno-budowlanej sprawuje nadzór autorski w zakresie:

1. stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem,
2. uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego.

Prawa projektanta 

W ramach realizacji swych obowiązków projektant ma prawo:

1) wstępu na teren budowy i dokonywania zapisów w dzienniku budowy dotyczących jej realizacji;

2) żądania wpisem do dziennika budowy wstrzymania robót budowlanych w razie:

a) stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia,

b) wykonywania ich niezgodnie z projektem.

 

Zmiany projektu budowlanego 

Istotnym jest, iż w przypadku jakikolwiek zmian w projekcie budowlanym to projektant decyduje czy jest to zmiana nieistotna, czy też istotna. W przypadku zmiany istotnej,  koniecznym jest wystąpienie o wydanie decyzji o zmianie pozwalania na budowę.

W poprzednich wpisach omawiane były umowy budowlane, wady prac budowlanych oraz dokonano analizy odbioru prac budowlanych. Niniejszy artykuł wyjaśni jakie prawa i obowiązki ma jeden z najważniejszych uczestników inwestycji budowlanej – kierownik budowy. 

 

Wykształcenie i doświadczenie 

Kierownik budowy jest wymieniony w Prawie budowlanym jako jedna z samodzielnych funkcji na budowie. Istotnym jest, że tę funkcję mogą pełnić wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją wydaną przez organ samorządu zawodowego.

 

Obowiązek ustanowienia 

Ustanowienie kierownika budowy jest obowiązkowe w następujących przypadku wykonywania robót budowlanych objętych decyzją o pozwoleniu na budowę, rozbiórki objętej decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę oraz w pozostałych przypadkach określonych w art. 42 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego.

 

Obowiązki kierownika budowy 

Zgodnie z art. 22 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków kierownika budowy należy:

1) protokolarne przejęcie od inwestora i odpowiednie zabezpieczenie terenu budowy wraz ze znajdującymi się na nim obiektami budowlanymi, urządzeniami technicznymi i stałymi punktami osnowy geodezyjnej oraz podlegającymi ochronie elementami środowiska przyrodniczego i kulturowego;

2) prowadzenie dokumentacji budowy;

3) zapewnienie geodezyjnego wytyczenia obiektu oraz zorganizowanie budowy i kierowanie budową obiektu budowlanego w sposób zgodny z projektem lub pozwoleniem na budowę, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, oraz przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy;

3a) koordynowanie realizacji zadań zapobiegających zagrożeniom bezpieczeństwa i ochrony zdrowia:

1. a) przy opracowywaniu technicznych lub organizacyjnych założeń planowanych robót budowlanych lub ich poszczególnych etapów, które mają być prowadzone jednocześnie lub kolejno,
2. b) przy planowaniu czasu wymaganego do zakończenia robót budowlanych lub ich poszczególnych etapów;

3b) koordynowanie działań zapewniających przestrzeganie podczas wykonywania robót budowlanych zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zawartych w przepisach, o których mowa w art. 21a ust. 3, oraz w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

3c) wprowadzanie niezbędnych zmian w informacji, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wynikających z postępu wykonywanych robót budowlanych;

3d) podejmowanie niezbędnych działań uniemożliwiających wstęp na budowę osobom nieupoważnionym;

3e) zapewnienie przy wykonywaniu robót budowlanych stosowania wyrobów, zgodnie z art. 10;

4) wstrzymanie robót budowlanych w przypadku stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia oraz bezzwłoczne zawiadomienie o tym właściwego organu;

5) zawiadomienie inwestora o wpisie do dziennika budowy dotyczącym wstrzymania robót budowlanych z powodu wykonywania ich niezgodnie z projektem;

6) realizacja zaleceń wpisanych do dziennika budowy;

7) zgłaszanie inwestorowi do sprawdzenia lub odbioru wykonanych robót ulegających zakryciu bądź zanikających oraz zapewnienie dokonania wymaganych przepisami lub ustalonych w umowie prób i sprawdzeń instalacji, urządzeń technicznych i przewodów kominowych przed zgłoszeniem obiektu budowlanego do odbioru;

8) przygotowanie dokumentacji powykonawczej obiektu budowlanego;

9) zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru i zapewnienie usunięcia stwierdzonych wad, a także przekazanie inwestorowi oświadczenia, o którym mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2.

 

Z powyższego wynika, iż do praw i obowiązków kierownika należy szeroko pojęte kierowanie pracami budowlanymi i ich właściwa dokumentacja. Obowiązkiem kierownika budowy jest również realizacja prac budowlanych zgodnie z projektem budowlanym. W przypadku realizacji prac w sposób sprzeczny z projektem  bądź w przypadku stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia jest on natomiast obowiązany niezwłocznie wstrzymać prace i zawiadomić inwestora bądź właściwy organ.

Kierownik robót 

W przypadku dużych inwestycji obok kierownika budowy ustanawia się kierowników robót, do których odpowiednio stosuje się powyższe zapisy.

 

Odpowiedzialność 

Za realizację swych obowiązków kierownik budowy ponosi odpowiedzialność zawodową opisaną rozdziale 10 Prawa budowlanego.

 

 

 

 

Z procedurą administracyjną spotykamy się najczęściej, albowiem właśnie w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego działa większość urzędów w Polsce.

Termin do złożenia odwołania

W przypadku wydania decyzji, z którą się nie zgadzamy przysługuje od niej odwołanie. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, do organu wyższego stopnia. W przypadku ogłoszenia decyzji ustnie, termin ten liczy się od daty ogłoszenia. W każdej decyzji zamieszczone jest pouczenie, które wskazuje który organ będzie właściwy do rozpoznania odwołania (pouczenie na ogół znajduje się na samym końcu pisma). Istotnym jest, że odwołanie pomimo, iż kierowane jest do organu wyższej instancji, to wysyłamy je za pośrednictwem organu, który daną decyzję wydał. Termin 14 dni liczy od daty otrzymania decyzji lub jej ogłoszenia. Natomiast by został on dochowany istotnym jest data nadania w placówce pocztowej, bądź data złożenia odwołania w urzędzie, bez znaczenia jest kiedy rzeczywiście przesyłka pocztowa wpłynie do organu.

Zmiana decyzji przez organ, który ją wydał

Wniesienie odwołania za pośrednictwem organu, który wydał daną decyzję jest istotne, gdyż organ ten ma możliwość zmiany swej decyzji w związku z wniesionym odwołaniem. Zgodnie z art. 132 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Powyższe stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania.

Treść odwołania

Wedle art. 128 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: KPA), odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. W związku z czym, wystarczy opisać dlaczego z daną decyzją się nie zgadzamy. Możemy również zgłosić nowe dowody w odwołaniu.

Na co zwrócić uwagę pisząc odwołanie

Przy sporządzaniu odwołania warto mieć na uwadze zasady ogólne postępowania:
1. Zasada praworządności
art. 6 KPA, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.
2. Zasada prawdy obiektywnej
art. 7 KPA, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
3. Zasad pogłębiania zaufania
art. 8 § 1 KPA, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
4. Zasada udzielania informacji
art. 9 KPA, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Organy administracji publiczne w toku całego postępowania obowiązane są przestrzegać powyższych zasad, stąd ich naruszenie może stanowić podstawę do odwołania.

Wykonalność decyzji

Do czasu rozpoznania odwołania decyzja nie podlega wykonaniu. W przypadku gdy decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w odwołaniu można wnosić o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek ten należy uzasadnić.

Decyzje organu odwoławczego

Organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania może wydać następujące decyzje:
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo
3) umarza postępowanie odwoławcze.
Organ odwoławczy może także uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Zakaz orzekania na niekorzyść

Podkreślić należy, że wnosząc odwołanie w większości przypadków nie pogorszymy swojej sytuacji, albowiem zgodnie z art. 139 KPA, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

Na blogu poruszana była już tematyka wad w toku procesu budowy, stąd w danym tekście omówiony zostanie kolejny etap robót budowlanych czyli odbiór robót.

 

Odbiór robót jako obowiązek inwestora

Zgodnie z art. 647 Kodeksu cywilnego, przez umowę o roboty budowlane wykonawca zobowiązuje się do oddania przewidzianego w umowie obiektu, wykonanego zgodnie z projektem i z zasadami wiedzy technicznej, a inwestor zobowiązuje się do dokonania wymaganych przez właściwe przepisy czynności związanych z przygotowaniem robót, w szczególności do przekazania terenu budowy i dostarczenia projektu, oraz do odebrania obiektu i zapłaty umówionego wynagrodzenia.
Odbiór robót budowlanych jest jednym z podstawowych obowiązków inwestora, obok przygotowania placu budowy, przekazania projektu i zapłaty wynagrodzenia. Odbiór prac jest etapem szczególnie ważnym dla wykonawcy, albowiem w większości przypadków to właśnie protokół odbioru robót (częściowy lub końcowy) stanowi podstawę do wystawienia faktury czyli żądania zapłaty za wykonane prace.

 

 

Rodzaje odbiorów robót budowlanych

Wyróżniamy w szczególności dwa rodzaje odbioru robót:
– odbiór częściowy (art. 654 Kodeksu cywilnego, w braku odmiennego postanowienia umowy inwestor obowiązany jest na żądanie wykonawcy przyjmować wykonane roboty częściowo, w miarę ich ukończenia, za zapłatą odpowiedniej części wynagrodzenia);
– odbiór końcowy, który stanowi ostateczne rozliczenie wykonanych prac.

 

 

Protokół odbioru robót budowlanych

Odbiór prac ma bardzo duże znaczenie dla obu stron inwestycji (wykonawczy i inwestora) w zakresie m.in. żądania wynagrodzenia czy żądania usunięcia wad. W związku z czym, odbiór należy udokumentować poprzez protokół odbioru robót, w którym szczegółowo określa się jakie prace zostały wykonane i jakie wady, usterki bądź inne zastrzeżenia zgłaszają strony.
Zapisy ustawy nie przewidują obowiązku sporządzania protokołu odbioru robót budowlanych, ale obowiązek jego spisania wynika z większości umów o roboty budowalne. Nawet gdyby umowa takiego obowiązku nie przewidywała, protokół warto spisać, z uwagi na mogące się pojawić w przyszłości okoliczności sporne w postaci np. wystąpienia wad bądź odmowy zapłaty za wykonane prace.

 

 

 

Stwierdzenie wad i usterek w toku odbioru robót budowlanych

Kodeks nie przewiduje również przebiegu odbioru robót budowlanych, jak również nie wskazuje jakie okoliczności uzasadniają odmowę dokonania odbioru. Niemniej jednak przebieg odbioru prac był wielokrotnie przedmiotem orzeczeń sądów powszechnych.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 1 kwietnia 2019r., sygn. akt: I AGa 183/18, w świetle treści art. 647 KC, odbiór robót należy do obowiązków inwestora (odpowiednio – zamawiającego) i nie może być uzależniony od braku wad bądź usterek tych robót. Powołany przepis stanowi bowiem o odbiorze robót, a nie o „bezusterkowym” odbiorze robót. Wskazywanie na konieczność odbioru „bezusterkowego” statuuje przesłankę, której w zapisie ustawowym nie ustanowiono. Przez wykonanie robót budowlanych rozumieć należy taką sytuację, gdy roboty zostały wykonane zgodnie z zakresem przedmiotowym umowy, na co nie ma wpływu ewentualne posiadanie przez te roboty nieistotnych wad, usterek i niedoróbek. Przepis art. 647 KC nie stanowi o tym, że odbiór robót odnosi się tylko do robót wykonanych w całości i bez wad, a zatem nie znajduje żadnego uzasadnienia stanowisko, że odbiór następuje tylko wtedy, gdy roboty zostały wykonane w całości i nie mają żadnych wad, czyli nastąpił odbiór „skuteczny”. Gdyby zaakceptować takie stanowisko, odbiory robót przeciągałyby się w czasie, a nierzadko nigdy nie dochodziłyby do skutku.

Natomiast Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z dnia 5 marca 1997 r., sygn. akt: II CKN 28/97, wskazał że jeżeli wykonawca zgłosił zakończenie robót budowlanych, inwestor obowiązany jest dokonać ich odbioru. W protokole z tej czynności, stanowiącym pokwitowanie spełnienia świadczenia i podstawę dokonania rozliczeń stron, niezbędne jest zawarcie ustaleń poczynionych m.in. co do jakości wykonanych robót, w tym ewentualny wykaz wszystkich ujawnionych wad wraz z ewentualnymi terminami ich usunięcia lub oświadczeniem inwestora o wyborze innego uprawnienia przysługującego mu z tytułu odpowiedzialności wykonawcy za wady ujawnione przy odbiorze.

 

Wady istotne 

Obecnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje stanowisko, zgodnie z którym obowiązek inwestora odebrania obiektu nie może być pojmowany mechanicznie tzn. że jego powstanie jest niezależne od rodzaju, zakresu i wagi stwierdzonych wad. Przyjmuje się, że inwestor ma prawo odmówić odebrania obiektu w przypadku, gdy został on wykonany niezgodnie z projektem i zasadami wiedzy technicznej lub gdy jest on obarczony istotnymi wadami (Kodeks cywilny. Komentarz red. prof. ucz. UW dr hab. Konrad Osajda, rok 2020, wyd. 25).

 

Wady nieistotne 

W przypadku gdy w toku odbioru robót budowlanych zostaną ustalone wady nieistotne, prace winny zostać odebrane, a w protokole należy dokładnie określić występujące wady i usterki wraz z wskazaniem sposobu oraz terminu ich usunięcia.

Kontakty z dzieckiem- prawo i obowiązek rodzica

Zgodnie z art. 113 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, niezależnie od władzy rodzicielskiej rodzice oraz ich dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania ze sobą kontaktów. Kontakty z dzieckiem obejmują w szczególności przebywanie z dzieckiem (odwiedziny, spotkania, zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu) i bezpośrednie porozumiewanie się, utrzymywanie korespondencji, korzystanie z innych środków porozumiewania się na odległość, w tym ze środków komunikacji elektronicznej.

W orzeczeniach i ugodach zawartych pomiędzy rodzicami często szczegółowo określone są zasady odbywania kontaktów poprzez wskazanie dni, godzin, miesięcy itd. kiedy dziecko winno przebywać z danym rodzicem. W sytuacji gdy, jeden z rodziców narusza ustalone zasady kontaktu możliwym jest skierowanie wniosku do sądu o nakazanie zapłaty oznaczonej sumy w przypadku niewłaściwego wykonywania porozumienia co do kontaktów.

 

Zapłata oznaczonej sumy za naruszenie kontaktów z dzieckiem

Aby zastosować powyższą procedurę musi istnieć orzeczenie, ugoda zawarta przed sądem lub przed mediatorem w przedmiocie kontaktów z dzieckiem. Zagrożenie nakazaniem zapłaty dotyczy następujących sytuacji:
1. osoba, pod której pieczą dziecko pozostaje, nie wykonuje albo niewłaściwie wykonuje obowiązki w przedmiocie kontaktów z dzieckiem, wówczas sąd opiekuńczy zagrozi jej nakazaniem zapłaty na rzecz osoby uprawnionej do kontaktu z dzieckiem oznaczonej sumy pieniężnej za każde naruszenie obowiązku;
np. dziecko na stałe mieszka z matką, ta utrudnia lub uniemożliwia realizację ustalonych kontaktów z ojcem dziecka, wówczas matka będzie obowiązana to zapłaty oznaczonej sumy na rzecz ojca dziecka w przypadku wystąpienia naruszenia;
2. osoba uprawniona do kontaktu z dzieckiem albo osoba, której tego kontaktu zakazano, narusza obowiązki w przedmiocie kontaktów z dzieckiem, wówczas sąd opiekuńczy zagrozi tej osobie nakazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej na rzecz osoby, pod której pieczą dziecko pozostaje,
np. dziecko na stałe mieszka z matką i ma ustalone kontakty z ojcem, ojciec narusza postanowienia w zakresie kontaktów, wówczas ojciec będzie zobowiązany zapłacić oznaczoną sumę na rzecz matki.

 

Przebieg postępowania

Przedmiotowe postępowanie ma zastosowanie nie tylko w sprawach dotyczących kontaktów rodziców z dzieckiem, lecz również innych osób np. z rodzeństwem czy dziadkami.
Postępowanie jest dwuetapowe, etap pierwszy polega na zagrożeniu nakazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej skierowanym do osoby, która nie wykonuje lub niewłaściwie wykonuje ciążące na niej obowiązki wynikające z orzeczenia albo ugody zawartej przed sądem lub przed mediatorem. Etap drugi polega na nakazaniu zapłaty tej sumy. Oczywiście możliwym jest ograniczenie postępowania do jednego etapu, w sytuacji gdy po zagrożeniu nakazaniem zapłaty, dalsze naruszenia nie występują i kontakty są realizowane zgodnie z orzeczeniem czy ugodą.

 

Zasady zapłaty

Wysokość sumy pieniężnej nie jest ustawowo określona i zależy od możliwości majątkowych danej osoby. Sąd w toku postępowania będzie ustalał. Zapłata kwoty orzeczonej przez sąd opiekuńczy następuje do rąk osoby, której prawo do kontaktu z dzieckiem zostało naruszone. Tak więc, gdy naruszenia obowiązków dokonała osoba, pod której pieczą dziecko przebywa, zapłata oznaczonej sumy następuje do rąk osoby uprawnionej do kontaktu. W przypadku naruszenia obowiązków przez osobę uprawnioną do kontaktu albo osobę, której kontaktu zakazano – do rąk osoby, pod której pieczą dziecko pozostaje.

Podstawa prawna
Zgodnie z ustawą o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, obowiązek odbycia kwarantanny. Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, wskazuje że na równi z niezdolnością do pracy z powodu choroby traktuje się niemożność wykonywania pracy w wyniku decyzji o obowiązku kwarantanny.

Zasiłek w związku z kwarantanną to zasiłek chorobowy
W związku z powyższym, w przypadku odbywania kwarantanny przysługuje nam zasiłek chorobowy, który wynosi 80 podstawy wymiaru zasiłku, która to podstawa stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy, czyli obwiązek odbycia kwarantanny.

Kiedy zasiłek nie przysługuje
Istotnym jest, że zasiłek chorobowy nie przysługuje, jeżeli osoba objęta kwarantanną nie podjęła proponowanej mu przez pracodawcę innej pracy niezabronionej, odpowiadającej jego kwalifikacjom zawodowym lub którą może wykonywać po uprzednim przeszkoleniu. Tym samym, jeżeli po zgłoszeniu pracodawcy informacji o objęciu kwarantanną nie podejmiemy zaproponowanej np. pracy zdalnej, za czas pozostawania na kwarantannie nie przysługuje nam zasiłek chorobowy. Natomiast w sytuacji podjęcia pracy zdalnej przysługuje normalne wynagrodzenie.

Czy pobierając zasiłek można świadczyć pracę
W przypadku pobierania zasiłku chorobowego w związku z kwarantanną obowiązują tożsame zasady jak przy pobieraniu zasiłku w związku z chorobą, stąd wykonywanie w czasie kwarantanny pracy zarobkowej lub wykorzystywanie zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci się prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. Oczywiście za wyjątkiem, gdy pracodawca zleci nam wykonywanie pracy zdalnej, kiedy to przysługuje normalne wynagrodzenie.

Jednym z najważniejszych obowiązków pracodawcy jest zapewnienie pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Zgodnie z art. 207 § 2 pkt 3 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się warunki wykonywania pracy.

W sytuacji gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia pracownika albo gdy wykonywana przez niego praca grozi takim niebezpieczeństwem innym osobom, pracownik ma prawo powstrzymać się od wykonywania pracy, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego (art. 210 § 1 Kodeksu pracy). Jeżeli pomimo powstrzymania się od pracy nadal narażone jest życie lub zdrowie pracownika, może on oddalić się z miejsca zagrożenia np. wyjść z budynku gdzie świadczy pracę, o czym obowiązany jest zawiadomić przełożonego. W przypadku powstrzymania się od pracy lub oddalenia się pracownik, nie może ponosić jakichkolwiek niekorzystnych dla niego konsekwencji. Jednocześnie za czas powstrzymania się od wykonywania pracy lub oddalenia się z miejsca zagrożenia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.

Podkreślić należy, iż uprawnienia o których mowa powyżej nie dotyczą pracownika, którego obowiązkiem pracowniczym jest ratowanie życia ludzkiego lub mienia.